Gedicht NSTPO 2018

Sneldichteres Dominique Engers vatte de derde editie van NSTPO samen in een dagoverstijgend gedicht.
Hieronder lees je het resultaat nog eens na. 

NATIONALE SCHOLLEIDERS TOP

Koffie! Reuzenspeculaas! De Top die startte tòp!
Gekleurde parapluutjes hingen vrolijk op zijn kop.
U zat hier op uw vrije zaterdag, niemand meldde zich ziek.
Niet vaak stond ik voor zo’n enorm gemotiveerd publiek.

Veel vlotte, jonge vrouwen, zeker tien mannen zag ik staan
Waarvan ik zeker wist dat zij de ALO hadden gedaan.
Ik weet niet hoe ’t met u zat, mijn dag startte opperbest
Met de opzwepende klanken van dat leuke leerorkest.

Onze dagvoorzitter, haar geluid stond eerst niet aan
Als een soort Mary Poppins kwam ze stralend voor ons staan.
Alsof zij aan was komen vliegen, aan zo’n gekleurde paraplu
Over de school in Drenthe van haar kinderen vertelde zij aan u.

U maakte het verschil als leider in uw scholen, volgens haar
Al hing uw hele schoolgebouw van ducktape aan elkaar.
De aanjagers van deze dag, genoemd door Maaike Mikx
En dat wáren er een hoop! ’t Was allemaal niet niks.

U mocht twitteren, maar toen een volgend punt van orde:
U moest het melden als u niet op camera vastgelegd wilde worden.
De kunstenaars op het podium stelde zij toen aan ons voor
En hun geestelijk vader Marco! Meldde Maaike het gehoor.

Marco was een voorstander van meer muziek in de klas
En hij legde uit waarom muziek belangrijk was.
Een orkest was nèt een voetbalclub die altijd won, zei Marco toen
En voor je hersenen was het goed om heel veel aan muziek te doen.

Maaike sprak daarna nog even vrolijk met Marijke
Die zei dat wij naar een talentenorkest zaten te kijken.
Marijke? Zij was supertrots! Zo werd van haar gehoord
En toen was daar de dirigent, voor een stemmig slotakkoord.

Na Star Wars vertrok het leerorkest, en alle ouders op rij twee
Ze namen al hun stoelen en muziekstatieven mee.
Van Star Wars was ’t een kleine stap, zo constateerden wij toen
Naar Maarten van der Weijden, een olympisch kampioen.

We zagen hem door slootjes zwemmen, onderkoeld geraken
Met zijn Elfstedentocht wist ie nog steeds indruk te maken.
Hij werd gefilmd van alle kanten, door u met uw mobiels belaagd
Of ie op camera vastgelegd wilde worden? Niemand had het hem gevraagd!

Maarten zijn Elfstedentocht, daar ging ie diep op in
Hij begon met te vertellen: “Ik had eigenlijk geen zin.”
Over Space Odditty van Bowie, en zijn beste maatje Bob
En zijn motivatie om te zwemmen, merkte hij één en ander op.

Zwemmen zonder te weten welke richting je moest gaan
Hoe vond je motivatie? Hoe pakte je zoiets aan?
Ook in de businessclass van het ziekenhuis, werd toen uiteengezet
Stak Maarten met zijn benen centimeters uit zijn ziekenhuisbed.

Liggend op een tafel deed Maarten zijn aangrijpende verhaal
“Pech moet je accepteren.” Adviseerde hij de zaal.
Niet alle dromen komen uit, zo stond Maarten in het leven
Maar hij bleef erin geloven, en mooie dromen kansen geven.

Een kans is alles wat je nodig hebt, en als je werkt eraan?
Dan wordt zo’n kans steeds groter, gaf Maarten duidelijk te verstaan.
Marijke was om zes uur opgestaan en had daar moeite mee
Een ander was om half vijf opgestaan, wat ie met liefde dee.

Hij had een zoon van één, en de hoektanden kwamen door
Daar deed je weinig aan, wist het meelevende gehoor.
Met een klein kind, dan had je dat, zo werd uiteengezet
Maar meneer stond wel het àllervroegst van iedereen hier naast zijn bed.

Naast mij staat trouwens Maarten weer op zijn gitaar te zweten
U hoort het, hij heeft nooit in zo’n talentenorkest gezeten.
Welke richting ie opgaat? Werkelijk waar, hij weet het niet
Ik werk nu tien jaar met hem samen, hij speelt altijd dit ene lied.

Maarten demonstreerde zijn lichtbril en hij wilde aan ons kwijt:
“Doelen stellen is lastig in het licht van de vergankelijkheid.”
Elke dag leven alsof het je laatste was? Maarten had er geen oren naar
Want als je dàt deed leken al je dagen op elkaar.

Maarten, Bob en Rob, Maarten was de meest luie patiënt
En had zijn kanker niet overwònnen! Maakte hij bekend.
De één heeft namelijk mazzel, de ander domme, domme pech
En na veertig uur zwemmen ging de pijn ook niet meer weg.

Maarten ging het niet halen, en zijn doel werd niet bereikt
Hij constateerde dat nuchter, totaal niet verongelijkt.
De troef van zijn coaches, Daisy, hield hem iets langer aan de gang
Maar toen ie niet meer kon plassen werd ook zijn arts een beetje bang.

Medicatie tegen de misselijkheid, de arts constateerde alras
Met tranen in de ogen, wat of Maartens finish was.
Wij hingen aan zijn lippen, ik kan namens ons twee verklaren:
Dat wij ook tranen in de ogen hadden, en plaatsvervangend misselijk waren.

De zaal stond op voor Maarten, en door hèm geïnspireerd
Moest nu door òns, zei Maaike, ook flink worden gepresteerd.
Ook wij waren onderkoeld geraakt, ik zal u eerlijk zeggen dàt
Ik niet meer weet wanneer ik voor ’t laatst zulke stijve tepels had.

De kleuren op de badges bleken met de tafels te corresponderen
“Het is best wel ingewikkeld.” Stond hier Maaike te beweren.
Oranje, roze, paars, men werd er nauwelijks uit wijs
Goddank waren er vandaag géén vijftig tinten grijs.

Voor we aan de gang gingen eerst Helma van den Hoorn
Over focus en de toekomst bracht zij iets naar voren.
Intrinsieke motivatie, Helma deelde met de klas
Dat dat haar allerbelangrijkste focus was.

Rotsvast vertrouwen in de ander hebben, dat was nodig, leerden wij
Dan komt het altijd goed, zoals toen Helma aan ons zei.
“Loslaten”, zei Helma, voor u aan de sessie begon
“Dan is er zoveel meer mogelijk dan één stip aan de horizon.”

Toen sprak Ernst-Jan, van Microsoft, die dadelijk bekende
Dat ie op een school reünie helemaal niemand meer herkende
Op één leraar na, die een fraaie spreuk had opgeschreven:
“Ze bestaan niet!” Een spreuk die hem altijd was bijgebleven.

Vijf stadia in de hersenen, het begon met visie, zei Ernst-Jan
Planning! Detail! Probleem! Drama! Maakte hij toen melding van.
Geniet van ieder stadium, geef er een podium aan
“Jij bepaalt hoe je in de wedstrijd zit”, gaf ie tenslotte te verstaan.

Ben je een versneller? Met die vraag werden wij achtergelaten
En eindelijk gelegenheid om zelf te gaan praten.
“Kan er een kachel aan?” De eerste vraag die werd gesteld
En toen een kennismakingsrondje, iedereen werd voorgesteld.

“De wereld is veranderd”, constateerde Ingrid wijs
Maar zij wilde openen met: “Chapeau voor ’t onderwijs!”
Geen stip maar een streep op de horizon, vertelde zij de klas
Zij sprak stralend uit dat dat haar grote ambitie was.

Een ronde langs de tafel leerde, ’t spijt me dat ‘k het zeg:
Tussen droom en daad staan dikwijls wetten in de weg.
Meneer Samhoud, aan mijn tafel, wou direct ter zake komen:
“Ook in je taalgebruik misschien een beetje langer dromen.”

De tijd die vloog voorbij, ik vond het razend interessant
Één iemand zat te dommelen tegen de achterwand.
Ik zag het nogal mild en met veel mededogen aan
En dacht: da’s vast die man die om half vijf is opgestaan.

Verkleumd naar het buffet, sommigen haalden zelfs hun jassen
Maar, een geluk bij een ongeluk, iedereen die kon nog plassen.
We hoopten dat men ons warme soep en kroketten zou serveren
Geen kroketten, vette pech! Maar pech moet je accepteren.

“Dames en heren!” Joelde Maaike rond de klok van half twee
“Graag terug naar dezelfde tafel!” iedereen die ging gedwee.
Één iemand, after dinner dip, liep hier wat zwalkend heen en weer
Dat was ongetwijfeld weer die vermoeide hoektandenmeneer.

Een drietal mensen klom vervolgens snel het podium op
Vincent, Vivian, de derde was minister Slob.
Het applaus was voor de schoolleider, waarna kort Slob iets zei
Dat ie was teruggevraagd, na vorig jaar, dat stemde hem heel blij.

Hij sprak over de kracht van leiders, en stond luidop te verklaren:
Goeie leiders moesten nooit denken dat ze er al waren.
“Goeie leiders hebben visie, zetten koers uit, stellen vragen.”
Stond Vivian zeer enthousiast haar steentje bij te dragen.

Vincent knikte, hield ons met zijn fusie bij de les
En sprak over de noodzaak van ’t veranderingsproces.
Maar de sla moest vers zijn, pindakaas in alle schappen
Ook als alles veranderde, zoals we allemaal konden snappen.

2025, Vincent sprak over de achtergrond daarvan
U was allemaal CEO, iedere vrouw en elke man.
Vincent was niet in de positie u een boodschap mee te geven
Een positief bericht over Marokkanen deelde hij graag wèl nog even.

Of minister Slob voor deze zaal een boodschap had?
Slob, zo bleek al snel, ontving vooral boodschappen zat.
Hij had respect en hielp waar nodig was, zo werd door hem verhaald
En deze dag, meldde hij trots, die werd door hem betaald.

“Richt je op het kind”, dat was de boodschap van Vivian
“Zo blijft het vuurtje brandend, en daar wordt je warm van.”
Aan het werk, weer aan de tafels, ook de minister die schoof aan
Dat was even spannend, want waar zou ie zitten gaan?

Één oranje tafel, aan het hoofd Helma van den Hoorn
Daar schoof ik een tijdje aan en spitste beide oren.
Eigenaarschap bij kinderen neerleggen kwam hier aan de orde
Iemand merkte op: “Het moet geen tegelwijsheid worden.”

Als medewerkers teveel druk ervaren? Hoe daarmee om te gaan?
Dat gesprek werd hier gevoerd, hoe pakte men dat aan?
Hij voelt altijd druk, ook nu, u merkt het denk ik niet
Maar ik werk al tien jaar met hem samen, en ’t is altijd hetzelfde lied.

De glimlach van een kind, daar bleek het allemaal om te gaan
Die zin was wáár maar zou ook op een tegel niet misstaan.
Het ging over sinterklaassurprises, communicatie in de klas
En of de citoscore wel zo zaligmakend was.

“De volgende keer.” De drie mooiste woorden van de taal
Want er zat een belofte in, hoorden we allemaal.
Het ging over jonge LIO’s , over generatiekloven
Maar er was altijd een volgende keer! Dat bleven we geloven.

Onze dagvoorzitter riep: “Het is bijna voorbij
“Nog een kleine vijf minuten en dan is het klaar”, zei zij.
De minister was er inmiddels al ruim een kwartier niet meer
Maar ik hield mijzelf voor ogen: er is altijd een volgende keer.

Maaike liep nog even naar Michiel voor wat feedback
Die deed hier kort verslag van zijn gevoerde tafelgesprek.
“We waren het wel heel snel eens: kwam ’t op planning aan?
Dan vinden we elkaar heel slecht!” gaf ie ons te verstaan.

School en bedrijf, de rol in ’t onderwijs van ICT
We moesten elkaar meer opzoeken, daar kwamen we verder mee.
“Dat is nogal wat” zei Maaike, ze liep naar Hanneke nog even
Die had een fijne, inspirerende middag, werd ons teruggegeven.

“Ze bestaan niet!” dat vond ik vandaag de beste zin
Het klinkt als een tegelwijsheid, daar ben ik ook heel eerlijk in.
Het was weer een huzarenstuk om deze klus te klaren
De werkdruk vandaag? De heb ik als immens ervaren.

U mag over mij twitteren, alles over mij zeggen
Maar ik verzoek u om mij niet op camera vast te leggen.
Ik vraag mij af, terwijl ik mijn finale regels schrijf
Ben ik een versneller? Da’s de vraag waarmee ik achterblijf.

We doen nog drie coupletten voor we dadelijk op gaan krassen
Haast tijd voor de borrel, ik hoop dat iedereen nog kan plassen.
Die borrel, ach die borrel! ’t Zou fijn zijn als die zo begon
Voor sommigen een stip, voor anderen een streep op de horizon.

Elke regel rijmde, u hebt het kunnen constateren
Gelukkig maar! Want pech? Ik kan het nauwelijks accepteren.
En ik heb altijd pech wanneer er één regel niet rijmt
Want dan huren ze de volgende keer namelijk Nico Dijkshoorn in.

Één man borrelt niet mee, dat is de hoektandenmeneer
Die was om half vijf al op, en trekt het dus niet meer.
De glimlach van een kind, dat is waar u ’t voor doet, en dee
En we zaten hier gezellig, en we zaten hier oké.

Dominique Engers, 24 november 2018, Amersfoort
www.desneldichteres.nl

Partners

De Nationale Schoolleiders Top PO wordt georganiseerd in samenwerking met NL2025, ministerie van OCW, AVS, PO-Raad,
Schoolleidersregister PO en CNV Schoolleiders.